•يک روش سنتي ولي نادرست «سخنراني»:
روشي که در آن سخنران براي مدت 45 دقيقه جزوه گويي کند و در اين مدت، دانشجو تا جايي که در توان دارد در کتابچه خود جزوه نويسي کند و در پايان سخنران سئوال کند که آيا سئوالي هست و از همان جا يکراست به دفتر کار خود برود و سخنراني را تعطيل کند.
•آموزش موثر و سودمند:
هميشه درصدد ايجاد رابطه دوطرفه بين مدرس و دانشجوست.
سخنران بايد با استفاده از
نوشته چاپي،
نوشته روي صفحات طلقی [يا اسلايد] براي نمايش روي ديوار،
نقاشيها و مطالب تصويري،
سئوالات دانشجويان،
نوشته ها و يا طرحهاي دانشجويان،
و يا نقد و بررسي موضوع درس به صورت کتبي
به موثر و مفيد کردن شيوه آموزش خود بيفزايد.
•برنامه ريزي براي ارائه مطالب:
مقدمه بخشي از ارائه شفاهي مطالب است.
مدرسان کارآمد از اين مقدمه استفاده مي کنند تا دانشجو را در يک وضعيت روحي مساعد يا آماده براي يادگيري قرار دهند.
در اين مقدمه بايد:
1) بر اهداف درس توجه و تأکيد شود.
2) براي مطالبي که بايد ارائه شود يک چهارچوب سازماني ايجاد شود.
3) علاقه دانشجو را تحريک کند و سبب جلب و حفظ توجه دانشجو به موضوع درس شود.
•يک يادداشت از رئوس مطالب تهيه کنيد.
يک مدرس باتجربه در رئوس مطالب، جزئيات بسيار کمتري نسبت به يک مدرس کم تجربه يادداشت مي کند
همين منتهي به بزرگترين نقطه ضعف مدرسان باتجربه) که از اين شاخه به آن شاخه پريدن است( مي شود.
اين عادت با اصل توضيح و روشن کردن موضوع درس براي دانشجويان مغايرت دارد و يادگيري را براي آنها دشوارتر مي کند.