•بدن بخش اعظم انرژی خود را از مصرف گلوکز دریافت می دارد. گلوکز یک قند ساده است که در روده از تجزیه نشاسته و قندهای دیگر درست می شود.

•انسولین یکی از هورمونهایی است که در لوزالمعده ساخته می شود. انسولین بافت های بدن را قادر می سازد تا گلوکز را از مواد غذایی استخراج کنند و آن را به صورت انرژی مصرف و یا ذخیره نمایند. در دیابت شیرین تولید انسولین اشکال پیدا می کند. در نتیجه جذب قند توسط بافتهای بدن کاهش می یابد و میزان قند خون به طور غیرطبیعی بالا می رود. بالا بودن قند خون را هیپرگلیسمی می نامند.

دیابت وابسته به انسولین (نوع1 IDDM) که مخصوص جوانان است و 50 درصد موارد نزدیک به زمان بلوغ روی می دهد. در این بیماری سلولهای ترشح کننده انسولین در لوزالمعده بتدریج نابود می شوند. شایع ترین علت آن یک بیماری خودایمنی (که در بدن لوزالمعده خود را یک بیگانه تلقی می کند و سعی دارد آن را دفع کند) یا یک عفونت ویروسی دوران کودکی است. اگرچه کاهش تولید انسولین به کندی صورت می گیرد اما بیماری به دفعات ظاهر می شود و دوره هایی از استرس (به عنوان مثال عفونت یا بلوغ) یا به عبارت دیگر افزایش نیاز بدن به انسولین، آن را تشدید می کند.

نشانه های دیابت نوع1

تشنگی مفرط، افزایش ادرار، کسالت و کاهش وزن

اگر این نوع دیابت درمان نشود می تواند کشنده باشد. تنها راه درمان دیابت نوع1 مصرف انسولین است که باید تا آخر عمر ادامه یابد. چند نوع انسولین موجودند که بر اساس مدت اثرشان ( کوتاه، متوسط، طولانی) تقسیم بندی می شوند.

دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM ) یا نوع 2 در سنین بالای 40 سال ظاهر می شود و به تدریج روی می دهد و به علت تدریجی بودن علائم آن، ممکن است تشخیص آن چندین سال به تاخیر بیانجامد. در این نوع دیابت، مقدار انسولین خون بالاست. اما سلولهای بدن در برابر اثرات انسولین مقاومت می کنند علی رغم بالا بودن انسولین، گلوکز کمتری جذب می کنند که نتیجه آن، هیپرگلسیمی است.

چاقی شایع ترین علت دیابت نوع 2 می باشد.

در هر دو نوع دیابت، تغییر رژیم غذایی فوق العاده حیاتی است. یک رژیم غذایی سالم که حاوی چربی کم و الیاف زیاد، قند ساده کم (کیک، شیرینی)، قند مرکب زیاد (برنج، سیب زمینی، ماکارونی) باشد توصیه می‌گردد.