•در طول تمرینات طولاني با شدتهاي بين 60 تا 75 درصد (VO2max)، گليكوژنوليز عضلاني به صورت اوليه در فيبرهاي عضلاني نوع I اتفاق ميافتد؛
• اگر چه ممكن است مقداري از اين تجزيهي گليكوژن در فیبرهای نوع IIa اتفاق افتد.
•با افزایش شدت تمرین در حد VO2maxو بالاتراز آن، گلیکوژنولیز بیشتر در تارهای نوع II اتفاق می افتد.
•با افزایش شدت تمرین در حد VO2maxو بالاتراز آن، گلیکوژنولیز بیشتر در تارهای نوع II اتفاق می افتد.
•تمرین برداشت گلوكز را در عضلهي اسكلتي تحريك ميكند. • این افزايش برداشت ـ گلوكز را در دو مکانیسم انسولین و GLUT4 می توان توجیه کرد.
•تنيظم گليكوژنوليز عضلاني
•افزايش مصرف گليكوژن عضلاني در هنگام تمرین در نتيجهي فعال شدن گليكوژن فسفوريلاز ميباشد،
•
•در حالت استراحت، این آنزيم ابتدا به فرم غيرفعال (b) وجود دارد و فعاليت آن ميتواند توسط AMP و IMP افزايش و به وسيلهي ATP و G6P كاهش مييابد
•. در هنگام تمرین، تغييرات سلولي و هورموني ميتواند باعث افزايش فعاليت گليكوژن فسفوريلاز و تبدیل فرم b به فرم a شود.
فاكتورهاي موضعي
•
•Ca2+، گليكوژن فسفوريلاز كينازرا فعال ميكند، متعاقباٌ باعث افزايش كلسيم ساركوپلاسمي در هنگام انقباض شده و باعث تبديل فسفوريلاز b به a ميشود.
•
• فعالسازي بيشتر هنگامي كه (Ca2+) به تروپونين C متصل ميشود حاصل ميشود.