قسمتی از متن پاورپوینت

در افراد غیر حامله، نوع دیابت بر اساس پاتوژنز احتمالی و تظاهرات پاتوفیزیولوژیک آن تعیین می شود. کمبود مطلق انسولین، وجه مشخصه دیابت نوع یک است. در مقابل، کمبود ترشح انسولین، مقاومت به انسولین یا افزایش تولید گلوکز، ویژگی های دیابت نوع دو هستند.
مقدم بر هر دو نوع، عموماً دوره ای از همئوستاز غیرطبیعی گلوکز وجود دارد. امروزه اصطلاحات دیابت شیرین وابسته به انسولین (IDDM) و دیابت شیرین غیروابسته به انسولین (NIDDM) کنار گذاشته شده اند.
تخریب سلول های بتا پانکراس ممکن است در هر سنی آغاز شود، اما از دیدگاه بالینی دیابت نوع یک در اکثر موارد قبل از 30 سالگی تظاهر پیدا می کند. دیابت نوع دو معمولاً با افزایش سن ایجاد می شود، اما با شیوع روزافزون در بزرگسالان چاق جوانتر نیز مورد شناسایی قرار می گیرد.

دیابت شایعترین عارضه طبی دوران حاملگی است. زنان مبتلا را می توان در دو گروه زیر قرار داد:
زنانی که قبل از حاملگی ابتلای آنان به دیابت تشخیص داده شده است (دیابت قبل از حاملگی یا دیابت آشکار).
زنانی که دیابت آنان در دوران حاملگی تشخیص داده شده است (دیابت حاملگی).

دیابت قبل از حاملگی
افزایش کلی میزان شیوع دیابت نوع دو و بویژه افزایش آن در افراد جوانتر، سبب افزایش تعداد حاملگی های همراه با دیابت شده است.
تشخیص
زنان دارای میزان گلوکز پلاسمایی بیش از 200 میلی گرم در دسی لیتر در یک نمونه تصادفی همراه با نشانه های و علایم کلاسیک مانند پلی دیپسی (پرنوشی)، پلی اوری و کاهش غیر قابل توجیه وزن و یا زنان دارای گلوکز ناشتای بیش از 125 میلی گرم در دسی لیتر، جز افراد مبتلا به دیابت آشکار محسوب می شوند.
عوامل خطر اختلال متابولیسم کربوهیدرات در زنان حامله، شامل سابقه خانوادگی قوی دیابت، سابقه به دنیا آوردن نوزاد بزرگ، گلوکوزوری مداوم و سقط غیر قابل توجیه جنین هستند.