بستر هاي عمده تغيير و تحول
.1جمعيت (رشد بالاي جمعيت ، عدم توازن بين مرگ و مير و ميزان مواليد )
جمعيت
جمعيت در كشورهاي مختلف جهان (توسعه يافته و توسعه نيافته) معمولا از دو منظر كمي و كيفي مورد بررسي قرار گرفته است. از لحاظ كمي بر مباحثي چون حجم جمعيت، ميزان رشد جمعيت، ميزان مواليد،‌ميزان مرگ و مير و نسبت‌هاي مهاجرپذيري و مهاجرفرستي تاكيد مي‌رود و در بحث از كيفيت جمعيت موضوعاتي چون وضعيت بهداشت،‌ استانداردهاي تغذيه‌اي در سطح مهارت و شايستگي‌هاي يك جمعيت مورد توجه واقع مي‌شود.

بستر هاي عمده تغيير و تحول
آموزش و پرورش(مهمترين بستر براي دسترسي به توسعه و ايجاد تغيير و تحول در جوامع انساني)
آموزش و پرورش در درجه اول مهارت‌ها و نگرش‌هاي لازم را براي رشد و توسعه اقتصادي موجب مي‌شود و در درجه دوم قابليت‌هاي لازم را براي سازگاري و انعطاف در برابر رويكردهاي جديد و درگير شدن با تغييرات تكنولوژي ،‌اجتماعي و فرهنگي فراهم مي‌سازد.
بستر هاي عمده تغيير و تحول
شهر نشيني (ناهمگوني ،بي قراري ،رشد شديد و ناموزون ، رشد حاشيه نشيني و آسيب هاي اجتماعي)
شهرنشيني به فرآيندي اطلاق مي‌شود كه به واسطه آن نسبت جمعيت شهرنشين همراه با بسط و گسترش شبكه‌هاي ارتباطي، فعاليت‌هاي اقتصادي، سازمان‌هاي سياسي و اداري در مناطق شهري افزايش مي‌يابد.
بستر هاي عمده تغيير و تحول
شهر نشيني (ناهمگوني ،بي قراري ،رشد شديد و ناموزون ، رشد حاشيه نشيني و آسيب هاي اجتماعي)
شهرنشيني به فرآيندي اطلاق مي‌شود كه به واسطه آن نسبت جمعيت شهرنشين همراه با بسط و گسترش شبكه‌هاي ارتباطي، فعاليت‌هاي اقتصادي، سازمان‌هاي سياسي و اداري در مناطق شهري افزايش مي‌يابد.
مفاهيم توسعه
توسعه
اصطلاح توسعه به صورت فراگير پس از جنگ جهاني دوم مطرح شد. واژه توسعه در لغت به معناي خروج از «لفاف» است. درقالب نظريه نوسازي،‌ لفاف همان جامعه سنتي و فرهنگ و ارزش‌هاي مربوط به آن است كه جوامع براي متجدد شدن بايد از اين مرحله سنتي خارج شوند.

در تعريف توسعه نكاتي را بايد مدنظر داشت كه مهم‌ترين آنها عبارتند :
‌اولا توسعه را مقوله ارزشي تلقي كنيم
ثانيا آن را جريان چند بعدي و پيچيده بدانيم
ثالثا به ارتباط و نزديكي آن با مفهوم بهبود توجه داشته باشيم.
مايكل تودارو (Michael Todaro):
معتقد است كه توسعه را بايد جرياني چند بعدي دانست كه مستلزم تغييرات اساسي در ساخت اجتماعي، طرز تلقي عامه مردم و نهادهاي ملي و نيز تسريع رشد اقتصادي، كاهش نابرابري و ريشه‌كن كردن فقر مطلق است. توسعه در اصل بايد نشان دهد كه مجموعه نظام اجتماعي، هماهنگ با نيازهاي متنوع اساسي و خواسته‌هاي افراد و گروه‌هاي اجتماعي در داخل نظام، از حالت نامطلوب زندگي گذشته خارج شده و به سوي وضع يا حالتي از زندگي كه از نظر مادي و معنوي بهتر است ، سوق مي‌يابد.
گونار ميردال (Gonar Mirdal):
مي‌گويد توسعه يعني فرايند دور شدن از «توسعه نيافتگي» ، يعني رهايي از چنگال فقر،‌ راه رسيدن بدين مقصود و شايد آن چه كه عملا موجب كاميابي در اين راه شود عبارت است از برنامه‌ريزي به منظور توسعه (ميردال، 1366: 315)

توسعه به مفهوم علمي آن عبارت است از مرگ تدريجي نظام كهن و تولد و رشد تدريجي نظام تازه از زندگي ، كه اين نظام جديد خود مرحله و شرايط تاريخي تازه‌اي براي جامعه خواهد بود (عظيمي 1371: 27)