در صورت عدم تخریب جنین به وسیله سلول های فاگوسیتیک جنین قلابچه های خود را ازدست داده و در عرض 5 ماه تبدیل به کیستی به قطر تقریبی 10 میلی متر می شود،
میزبان واسط معمول کرم، گوسفند است ولی گاوه، شتر، و دیگر علفخواران و خوک ممکن است آلوده شوند.
کیست هیداتید به آرامی رشد می کند و برای تکوین خود به چندین سال زمان، نیاز دارد.
کیستهای کاملا رشد یافته در انسان، اگر تحت فشار قرار نگیرند، کم و بیش کروی و معمولا به قطر 7ـ 1 سانتی متر می باشند ولی گاهی قطر آنها به 20 سانتیمتر می رسد.
از سطح داخلی لایه زایا کپسول های جوانه ای در مراحل مختلف رشد به وجود می آیند.
همراه با بزرگ شدن این کپسول ها، جوانه های بیضی کوچکی که پروتواسکولکس هستند از سطح داخلی کپسول ایجاد می شوند.
پس از پاره شدن کپسول های جوانه ای، پروتواسکولکس ها به داخل مایع هیداتید می ریزند که در این حالت به مجموعه پروتواسکولکس ها و کپسول های جوانه ای «شن هیداتید»گفته می شود.
تخمین زده می شود که یک کیست بارور متوسط، حاوی 2 میلیون پروتواکسکولکس است که پس از خورده شدن توسط سگ می توانند در طی 7 هفته تعداد بیشماری کرم بالغ در روده ایجاد کنند.
کیست های هیداتید فاقد کپسول های جوانه ای و پروتواسکولکس را کیست استریل یا «کیست های بدون سر» گویند