üرسوب­دهی با هیدروکسید دارای معایبی از جمله ایجاد لجن­های آب­دار ، وجود مشکل در دسترسی به مقدار pH بهینه در محلول­های حاوی یون­های فلزی مختلف و عدم رسوب­دهی فلزات در حضور عوامل کمپلکس دهنده می­باشد. قابل ذکر است که در فرآیند رسوب­دهی هیدروکسید افزودن برخی منعقد کننده­ها مانند نمک­های آهن و برخی پلیمرهای آلی حذف فلزات سنگین را از پساب­ها افزایش می­دهد.

üرسوب­دهی شیمیایی سولفید نیز یکی از روش­های پربازده در فرآیند حذف فلزات سنگین از پساب­ها می­باشد. از آنجایی که حلالیت سولفید فلزات کمتر از هیدروکسید آن­ها می­باشد، در نتیجه رسوب­دهی سولفید، بازده بالاتری نسبت به رسوب­دهی شیمیایی هیدروکسید دارا می­باشد. همچنین این فرآیند را می­توان در گستره وسیع­تری از pH نسبت به رسوب­دهی هیدروکسید استفاده نمود.

تعویض یونی

یکی دیگر از روش­های حذف فلزات سنگین از پساب­ها روش تبادل یون می­باشد. رزین­های تعویض یونی شامل رزین­های سنتزی و طبیعی می­باشند که رزین­های سنتزی عملکرد بهتری در حذف فلزات سنگین از خود نشان داده­اند. رزین­های تبادل یونی از نظر الکتریکی خنثی هستند و فقط یکی از دو یون مثبت یا منفی آن متحرک و قابل تعویض یونی می­باشد و بر این اساس شامل دو نوع رزین­های کاتیونی و آنیونی می­باشد.

تصفیه الکتروشیمیایی

روش های الکتروشیمیایی شامل آب­کاری یون­های فلزی بر روی سطح یک کاتد بوده و می­توانند فلزات را در حالت عنصری بازیابی نمایند. فناوری­های الکتروشیمیایی مستلزم سرمایه گذاری های نسبتاً بزرگ و تجهیزات الکتریکی گران­قیمت می­باشند، به طور گسترده­ای مورد استفاده قرار نگرفته­اند. با این حال با توجه به مقررات سختگیرانه زیست محیطی در خصوص تخلیه فاضلاب، فناوری­های الکتروشیمیایی درطول دو دهه گذشته، اهمیت خود را در سراسر جهان به دست آورده­اند. مهمترین فناوری­های مرتبط با این زمینه شامل انعقاد الکتریکی (Electrocoagulation)، شناورسازی الکتریکی (Electroflotation) و رسوب­دهی الکتریکی (Electrodeposition) می­باشند .