nبه عبارت ديگر اگر نيروهاي بين ذرات حلال و نيروهاي بين ذرات ماده حل شونده از نظر مقدار تقريبا برابر باشد، از اختلاط حلال و حل شونده به هر نسبتي به يكديگر مخلوط همگن حاصل مي شود.
nموادي را كه به هر نسبتي در يكديگر حل مي شوند، قابل امتزاج مي گويند.
nو موادي كه به مقدار جزيي در يكديگر حل مي شوند غير قابل امتزاج مي نامند.
nمثل آب و نفت و آب و كربن تتراكلريد
nدور شدن يونها در محلولها به دليل بالا بودن ثابت دي الكتريك حلال (آب) است.
بنابراين در آب با ثابت دي الكتريك حدود (80) سديم كلريد به سهولت حل مي شود، اما سديم كلريد در اتر با ثابت دي الكتريك 4/4 و يا هگزان با ثابت دي الكتريك 9/1 انحلال پذير نيست.
اثرات الكتروني
nثابتهاي تفكيك اغلب اسيدهاي آلي در حدود 10-10 است بنابراين، با بازهاي قوي نظير هيدروكسيد (در محلول 5%) تركيب مي شوند و نمك مي دهند.
R-COOH + NaOH R-COONa + H2O
nوجود استخلافهاي الكترون كشنده قدرت اسيدي را افزايش مي دهد. براي مثال، قدرت اسيدي تري فلورواستيك اسيد (ka=0.59) از استيك اسيد (ka=1.8*10-4)، 3000 بار بيشتر است.
nاز آنجا كه تفكيك شدن كربوكسيليك اسيدها فرايند تعادلي است، هر عاملي كه سبب پايداري آنيون كربوكسيلات نسبت به كربوكسيليك اسيد گردد، بايد تعادل را بسمت تفكيك بيشتر سوق دهد كه نتيجه آن افزايش قدرت اسيدي است و برعكس آن هم صدق مي كند.
nبنابراین استخلاف های دارای الکترونگاتیوی زیاد نظیر هالوژنها از طریق الکترون کشندگی القایی کربوکسیلات را پایدار می کند.
nاثرات القایی به شدت فاصله بستگی دارد یعنی هر چه استخلاف از کربوکسیل دور تر باشد اثر القایی آن کمتر است. و بر قدرت اسیدی اثر کمتری دارد.
nدر مورد اسیدهای آروماتیک نیز گروههای الکترون کشنده از طریق تثبیت کردن بار آنیون کربوکسیلات قدرت اسیدی را افزایش می دهند.
nگروههای الکترون دهنده سبب کاهش قدرت اسیدی می شوند.
nدر بررسي حلاليت در آب به تركيبي «محلول» گفته مي شود كه 3 گرم آن در 100 ميلي ليتر حل شود كه در مقياس كوچكتر روي نمونه مجهول در آزمايشگاه براي نمونه هاي مايع 0.2 ميلي ليتر در 3 ميلي ليتر حلال و براي نمونه هاي جامد 0.1 گرم در 3 ميلي ليتر حلال مي باشد.
nبايد محتوي لوله بشدت تكان داده شود و مخلوط در دماي اطاق باشد.
nبا اين شرايط چنانچه تركيب كاملا حل شد، «محلول» در حلال مورد استفاده تلقي مي گردد، در غير اينصورت «نامحلول» است.