Úماكروارگونومي
ماكروارگونومي از نظر مفهومي به عنوان رهيافت اجتماعي – فني بالا به پايين سيستم ها براي طراحي ساختارهاي سازماني سيستم كار و شغل هاي مربوط به تعاملات مربوط به انسان - ماشين، انسان – محيط و كاربر – سيستم تعريف مي شود.
ÚAnalysis, design, and evaluation of work systems
Úبهتر است تکنولوژی انسان – وظایف، سازمان – ماشین –محیط نام گذاری شود؛
Úرویکردی انسان گرا برای متناسب کردن کلی طراحی سازمان و سیستم کار با انسان متمرکز است؛
Úکاربرد این تکنولوژی سه گانه در حدود میکرو است؛
Úتکنولوزی سطح مشترک انسان – سازمان جنبه ی کلان دارد ؛
Úچون با ساختار کلان سیستم مرتبط است؛
Úتمرکز اولیه در سه تکنولوژی ارگونومی ( سخت افزاری، محیطی، نرم افزاری ) بر اپراتور انسانی یا زیرسیستم است؛
ارتباط ماکروارگونومی با میکروارگونومی (خرد)
Úماکروارگونومی تسهیل کننده و زمینه ساز طراحی سیستم است؛
Ú در سطح میکرو، ارگونومی تعیین کننده سازگاری اجزای سیستم با ساختار کلی آن است؛
Úبه بیان سیستمی این رویکرد بهینه سازی مشترک زیر سیستم های فنی و انسانی را در گستره ی سازمانی امکان پذیر می سازد؛
Úنتیجه این امر، تضمین بیشتر عملکرد بهینه سیستم و اثربخشی آن شامل ایمنی، سلامت، راحتی، انگیزش و کیفیت زندگی است.
تاریخچه ارگونومی کلان
Úقبل از سالهای 1980 تمرکز بر روی مطالعات میکرو بود؛
Úدر اواخر سالهای 1980 ارگونومی با طراحی سیستم های Sociotechnical جهت مطلوب کردن واکنش ها و عکس العمل های انسان با سیستم، ابزارآلات، محصولات و محیط ارتباط پیدا کرد؛
Úبا پیدایش طراحی تراشه های سیلیکون و کامپیوتر، ارگونومی شناختی بوجود آمد که باز تاکید بر انسان بود.