دانلود مقاله آسیب های مچ دست و دست با فرمت ورد ودر 16 صفحه قابل ویرایش

قسمتی از متن مقاله

بطور کلی آسیب های مچ دست و دست 25% کل آسیب های ورزشی را تشکیل می دهند. افرادی بیشتر در معرض آسیب دیدگی قرار دارند که در ورزشهایی که مستلزم برخورد فیزیکی یا لمس مستقیم توپ هستند بازیمی کنند.

با وجود این، ورزشکار ممکن است در اثر زمین خوردن در حالیکه دست خود را حایل بدن قرار داده و بازوی وی به سمت خارج باز شده است نیز متحمل آسیب های مشابه شود.

در ورزشهای پر برخوردی مانند فوتبال آمریکایی و هاکی، بازیکنان چندین برابر بیشتر در معرض آسیبهای دست و مچ دست قرار دارند. بعنوان مثال در این ورزشها پارگیهای رباط، دررفتگیهای مفصلی، پارگی تاندون و شکستگیها بطور شایع دیده می شوند.

آسیب های مشابه در بازیکنان والیبال، بسکتبال و بیس بال ممکن است با ضربه مستقیم توپ، یورش به سمت توپ و سرخوردن به سمت ایستگاه (در ورزش بیس بال) پدید آیند. ولی در سایر ورزش ها از جمله ژیمناستیک ورزشکار بیشتر در معرض آسیب های مزمن ناشی از حرکتهای مکرر که برای اجرای حرکتهای ورزشی و تمرینها مورد نیاز هستند،
می باشد.

به علت شیوع آسیبهای مچ دست و دست، اولین افرادی که ورزشکار آسیب دیده را معاینه می کنند، از جمله سر مربی، مربیان و پزشکان تیم، باید توانایی تمیز آسیب هایی را که به راحتی درمان می شوند از آسیبهایی که نیاز به ارجاع به متخصص دارند، داشته باشند. درمان یا تشخیص نادرست آسیبها می تواند موجب از بین رفتن عملکرد، تغییر شکل، آرتریت دژنراتیو و احتمالا" نا توانی دائمی شود.

آسیبهای شایع دست و مچ دست عبارتند از:استرین، کوفتگی،اسپرین،
دررفتگی و شکستگی. علاوه بر این موارد، به تندنیت و گرهک مچ دست نیز می توان اشاره کرد. که شرح هر کدام در زیر آمده است.

آناتومی رباطها و مفاصل
مفصل مچ دست از زند زبرین، زند زیرین و استخوانهای مچ تشکیل شده است. تعداد استخوانهای مچ دست 8 عدد است، که توسط رباطهای بین استخوانهای مچ محکم به یکدیگر متصل شده اند. حرکات بسیار محدودی بین استخوانهای مچ وجود دارد. استخوانهای مچ با استخوانهای کف دست مفصل بندی شده و مفصل مچ دستی – کف دستی[1] را تشکیل می دهند. در سطح دیستال، استخوانهای کف دست – بند انگشتی [2]، بند اول انگشتان را تشکیل می دهند. هر انگشت به جز شست، دارای 3 بند است . پس هر کدام دارای یک مفصل بند انگشتی نزدیک به تنه [3](PIP) و یک مفصل بین انگشتی دور از تنه [4](DIP) هستند. در مفاصل کف دستی – بند انگشتی و بین انگشتی فقط حرکت تا و باز شدن قابل اجرا است که توسط رباطهای جانبی خارجی(زند زبرینی) و داخلی (زند زیرینی) هدایت می شوند.

تاندونهایبازکننده
در ناحیه مچ دست، تاندونهای باز کننده مچ، شست و سایر انگشتان در فضاهای مجزایی قرار دارند. تاندونهای باز کننده شست شامل، دورکننده بلند شست و باز کننده کوتاه شست می باشد. بقیه تاندونها شامل بازکننده های زند زبرین و زند زیرین مچ دست، بازکننده های اصلی انگشتان (باز کننده مشترک انگشتان) و تاندونهای بازکننده فرعی انگشت کوچک و اشاره می باشد. باز کننده های اصلی انگشتان در سطح پشتی دست به سمت پایین پیش می روند تا به انگشتان مربوطه برسند. درست کمی بالاتر از این محل، تعدادی رشته تاندونی بصورت عرضی تاندونهای انگشتان بزرگ، حلقه و کوچک را به یکدیگر متصل می کنند(شکل 1). از طریق این ارتباطهای عرضی، اگر یکی از تاندونهای بازکننده اصلی در محلی بالاتر از این ارتباطها دچار پارگی کامل شود، بازکردن کامل هر سه انگشت بزرگ، حلقه و کوچک برقرار باقی می ماند. بنابراین، معاینه دقیق تک تک انگشتان مصدوم برای اجتناب از این نوع یافته های منفی کاذب، الزامی است.

تاندونهای بازکننده مچ دست و انگشتان تاندون مرکزی و انتهایی

شکل 1

در نیمه پائینی بند اول انگشتان، تاندون بازکننده به سه رشته تقسیم می شود که شامل یک رشته مرکزی در وسط و دو رشته جانبی در طرفین آن که بعدا" تاندون باز کننده انتهایی را تشکیل می دهند، می باشد(شکل1). تاندون مرکزی با رشته های داخلی تاندونهای بین استخوانی یکی شده و سپس به قاعده پشتی بند وسط می چسبد. کار تاندون مرکزی باز کردن مفصل بین انگشتی نزدیک به تنه است. اگر تاندون مرکزی صدمه ببیند باز شدن مفصل بین انگشتی نزدیک به تنه مختل خواهد شد.

روی بند میانی انگشت، رشته های جانبی تاندون باز کننده و انشعابهای خارجی تاندونهای بین انگشتی با هم یکی شده و تاندون باز کننده انتهایی را تشکیل می دهند. بنابراین، پارگی تاندون باز کننده انتهایی سبب ناتوانی در باز کردن مفصل بین انگشتی دور از تنه می شود.

تاندونهای تا کننده
برای تا کردن هر یک از انگشتان دو تاندون مجزا وجود دارد. تا کننده سطحی انگشتان یا[5]FDS و تا کننده عمقی انگشتان یا [6]FDP . آناتومی شست متفاوت است و دارای دو عضله تا کننده به نامهای تا کننده دراز شست و تا کننده کوتاه شست می باشد.

در ساعد، تاندونهای مستقل FDS نسبت به تاندونهای بهم پیوستهFDP سطحی ترند. این تاندونها از کف دست عبورمی کنند تا به انگشتان برسند(شکل2).

شکل 2. تاندونهای خم کننده مج دست تاندون های تا کنندهFDP , FDS

روی بند نزدیک به تنه انگشت، نوع ارتباط تا کننده سطحی و عمقی انگشتان تغییر می کند. تاندون تا کننده سطحی FDS به دو رشته تقسیم می شود و تاندون تاکننده عمقی انگشتان FDP از وسط آنها عبورمی کنند و به سطح می آیند. سپس رشته تاکننده سطحی به قسمت وسط بند میانی می چسبند و عمل تا کردن مفصل بین انگشتی نزدیک به تنه (PIP) را انجاممی دهند.

ولی تاندون FDP مسیر خود را ادامه داده، به قاعده بند دور از تنهمی چسبد.FDP یک تاندون تا کننده بسیار قوی است که کار اصلی آن تا کردن مفصل بین انگشتی دور از تنه (DIP) میباشد ولی به تا کردن مفصل بین انگشتی نزدیک به تنه (PIP) هم کمک می کند. بنابراین، اگر فقط تاندون FDS دچار جراحت شود، مصدوم باز هم می تواند مفصل بین انگشتی نزدیک به تنه را کمی تا کند.

تاندون تا کننده بلند شست، از داخل تونل کارپال مچ عبور می کند و به قاعده بند دوم شست می چسبد. کار اصلی آن تا کردن مفصل پایینی شست است ولی در تا کردن مفصل کف دستی – بند انگشتی هم شرکت دارد.