•واژه های حاد و مزمن اغلب برای تفاوت قائل شدن ميان خطرات بالقوه يا پتانسيل ايجاد آسيب به عنوان نتيجه ای از رخدادهای نسبتاٌ کوتاه مدت مانند ريزش نفت، آتش سوزی و انفجار (خطرات حاد) با خطراتی که از رخدادهای بلند مدت نشأت می گيرند، مانند تخلية مداوم آلاينده ها و تماسهای شغلی (خطرات مزمن)، به کار می رود.

•مثالهايی از خطرات حاد عبارتند از هيدروکربنهای تحت فشار، اشياء در بلندی، الکتريسيته، وجود کشتی در نزديکی تأسيسات و غيره.

ريسک (Risk)

ترکيبی از احتمال يک رخداد و پيامدهای آن.

تجزيه و تحليل ريسک(Risk Analysis)

استفاده از اطلاعات موجود برای شناسايی خطرات و برآورد ريسک.

ارزيابی ريسک(Risk Assessment)

فرايند کلی تحليل ريسک و ارزيابی ريسک

ارزشيابی ريسک(Risk Evaluation)

قضاوت در مورد قابل تحمل بودن ريسک بر اساس تحليل ريسک

معيار غربالگری (Screening Criteria)

هدف يا استانداردی که برای قضاوت در مورد قابل تحمل بودن يک خطر يا اثر شناسايی شده به کار می رود.

عنصر کليدی در سيستمهای اثربخش مديريت، رويکرد سيستماتيک به

 

شناسايی خطرات و ارزيابی ريسک

 

به منظور ايجاد اطلاعات لازم جهت کمک به تصميم گيری در مورد نياز به اعمال اقدامات کاهش ريسک می باشد.

اقدامات کاهش ريسک می بايست شامل :

1- پيشگيری از رويدادها (يعنی کاهش احتمال وقوع)،

2-کنترل رويدادها (يعنی محدودکردن وسعت و طول مدت يک رخداد خطرناک)، و

3-کاهش اثرات (يعنی کاهش پيامدها ) باشد.

 

اقدامات پيشگيرانه از قبيل استفاده از طراحيهای ذاتاٌ ايمن تر و تضمين يکپارچگی دارائيها در صورت امکان می بايست مورد تاکيد قرار گيرد. اقدامات خروج از رويداد می بايست بر اساس ارزيابی ريسک پيش بينی شده و با در نظر گرفتن احتمال شکست اقدامات کنترل و اقدامات کاهش ريسک تدوين شوند. الزامات عملکردی و جزئيات اهداف بايستی بر اساس نتايج ارزشيابی در سطوح مناسب تعيين گردد.

شناسايی خطرات و ارزيابی ريسک شامل مجموعه ای از مراحل به شرح زير است:

 

 

 

الف) مرحله 1: شناسايی خطر، بر اساس توجه به عواملی مانند خواص شيميايی و فيزيکی سيالات در حال انتقال، چيدمان تجهيزات، رويه های عمليات نگهداری و شرايط فراورش، شرايط محيط زيستی و عوامل زيان اورمحيط كار در شرايط عادي و غير عادي در نظر گرفته شده است .

ب) مرحله 2: ارزيابی ريسک، ناشی از خطرات و توجه به قابليت تحمل آن برای کارکنان، تسهيلات و محيط زيست. اين امر معمولاٌ شامل شناسايی رخدادهای آغازگر، شناسايی توالی های احتمالی حادثه، برآورد احتمال وقوع توالی های حادثه و ارزيابی پيامدها می باشد. سپس بايد براساس معيارهای مناسب وضعيت مورد نظر، قابل قبول بودن ريسک برآورد شده مورد قضاوت قرار گيرد.