دانلود مقاله اخلاق در گردشگری با فرمت ورد ودر 13 صفحه قابل ویرایش

قسمتی از متن مقاله

v مقدمه

گردشگري يكي از مهم‌ترین فعاليت‌هاي اقتصادي در دنيا است، مانند هر فعاليت دیگری دارای آثار مثبت و منفی بسياري است كه برای رسیدن به بیشترین سود، باید با استفاده از راهکارهای اخلاقی آثار منفی را به کمترین و آثار مثبت را به بیشترین مقدار رسانید. در اين ميان توسعه سریع گردشگری در دهه‌های 1970 و 1980، که بدون توجه به اصول پایداری و احترام به محیط انجام گرفته بود منجر شد تا به تدریج، سیاستگذاران گردشگری در سطوح محلی، ملی و بین‌المللی در پی یافتن راهکارهایی برای کاستن از اثرات منفی گردشگری برآیند و همين کار موجب شد تا سازمان جهانی گردشگری، به عنوان بزرگ‌ترین نهاد بین‌المللی گردشگری در دنیا کدهای اخلاق گردشگری را در دستور کار خود قرار دهد.

در سال 1999 با هدف ارتقای مسئولیت پذیری و پایداری در گردشگری، کمیته کد اخلاق گردشگری در سازمان جهانی گردشگری، آغاز به کار كرد و به عنوان یکی از کمیته‌های فعال این سازمان، ادبیات اخلاقی را بیش از پیش در گردشگری دنیا ترویج نمود. تا جايي كه امروزه مدیریت گردشگری، بدون در نظر گرفتن چارچوب‌ها و موازین اخلاقی، امکان فعالیت کارآمد و اثربخش در این بخش را نخواهد داشت. کشورمان ایران نیز از سال 1975 میلادی یکی از اعضای کمیته کد اخلاق گردشگری در دنیا محسوب می‌شود. بنابراین آشنایی با این اصول اخلاقی و در نظر گرفتن آن‌ها در فعالیت‌های مدیریتی، ضرورتی است. در ادامه پیش از پرداختن به موضوع کدهای گردشگری به توضیحی کوتاه در مورد سازمان گردشگری جهانی پرداخته شده است.

v سازمان گردشگری جهانی

UNWTO[1]سازمان بین المللی گردشگریِ جهانی، یک سازمان جهانی راهنما در زمینه گردشگری می‌باشد. UNWTO به عنوان تشکلی از متخصصان، در سیاست گذاری گردشگری و سرچشمه‌ی عملی اطلاعات گردشگری در موضوعات خاص و طبقه بندی شده، فعالیت می‌کند و اعضاء آن 156 کشور و منطقه و بیش از 400 عضو اتحادیه تجاری، مقامات محلی، مؤسسات گردشگری و آموزشی و شرکت‌های خصوصی شامل خطوط هوایی، گروه‌های هتل دار و گروه‌های تورگردان هستند. سازمان جهانی گردشگری، تشکیلاتی است که زیر نظر سازمان ملل به ارتقاء و توسعه گردشگری می‌پردازد.

گردشگری و اهداف آن جهت رشد اقتصادی و فراهم ساختن اشتغال و ایجاد زمینه ای برای حفاظت از محیط زیست، میراث و ارتقاء صلح و درک و شناخت تمامی ملل جهان می‌باشد. این سازمان به عنوان اتحادیه بین المللی ادارات گردشگری در 1925 میلادی، در لاهه آغاز به کار کرد.نام آن بعد از جنگ جهانی دوم به اتحادیه بین المللی سازمان‌های اداری گردشگری (IUOTO)[2]تغییر یافت و مقر آن به ژنو منتقل شد و در سال 1967 میللادی اعضاء آن تصمیم گرفتند با توسعه گردشگری به همه نقاط جهان و همکاری‌های مشترک سازمان یافته، تحت نظارت سازمان ملل، زمینه‌های سازمان جهانی گردشگری را پدید آورند. در دسامبر 1969 مجمع سازمان ملل به عنوان مرکز فعالیت‌های اتحادیه بین المللی به رسمیت شناخته شد و نقش محوری خود را ایفا کرد و بدین ترتیب پس از نشست دسامبر 1969، WTO متولد شد و اولین نشست سازمان جهانی گردشگری در مادرید در می 1975 تشکیل شد. مقر اصلی این سازمان در مادرید است که همه ساله نشستی هم برگزار می‌کند. بعدها نام اختصارسازمان گردشگری به دلیل تداخل با نام اختصار سازمان تجارت جهانی (WTO)[3] به UNWTO تغییر کرد تا دیگر اشتباهی صورت نگیرد. مجمع عمومی سازمان جهانی گردشگری به عنوان نهاد ناظر با رأی گیری از میان اعضاء دائم و موقت انتخاب می‌شود. اعضاء اصلی و دیگر فعالانی که در سازمان‌های بین المللی مشارکت دارند، در چهارچوب فعالیت‌های UNWTO دیده می‌شوند. هر دو سال یکبار، بودجه و برنامه کاری و موضوعات مورد بحث در زمینه توسعه گردشگری جهانی در مجمع عمومی بحث می‌شود .

سازمان جهانی گردشگری، شش کمیسیون منطقه ای در آفریقا، آمریکا، آسیای شرقی، اقیانوسه، اروپا، خاورمیانه و جنوب آسیا دارد. کمیسیون‌ها حداقل سالی یک بار تشکیل جلسه می‌دهند و مرکب از تمامی اعضاء دائم و فرعی آن منطقه هستند. اتحادیه تجاریِ اعضاءِ منطقه نیز مشارکت دارد و کمیته‌های تخصصی اعضاء سازمان جهانی گردشگری، درباره مدیریت و مواد برنامه ریزی، خدمات مشورتی ارائه می‌کنند. این کمیته‌های تخصصی شامل کمیته برنامه ریزی، کمیته بودجه و اعتبارات، کمیته آمار، کمیته محیط زیست، کمیته پشتیبانی کیفی، شبکه مراکز آموزشی و مجمع مشورتی است. دبیرخانه UNWTO از سوی مجمع عالی اداره می‌شود که بر ستاد عالی نظارت دارد. این ادرات مسئول اجرای برنامه سازمان جهانی گردشگری در زمینه اعضاء هستند. دبیرخانه همچنین شامل دفتر حمایت منطقه ای آسیا- اقیانوسه در ازاکای ژاپن می‌باشد و اتحادیه تجاری UNWTO تحت نظارت دفتر اجرایی عالی می‌باشد و اعضاء اتحادیه تجاری، سالی یکبار برنامه‌های خود را به دبیرخانه عرضه می‌کنند.

UNWTO تلاش دارد به همه ی کشورها در زمینه افزایش تاثیرات مثبت گردشگری، همچون اشتغال زایی، تأسیس زیرساختارهای جدید و عواید ارزی خارجی و در همان حال کاهش اثرات منفی زیست محیطی یا تبعات اجتماعی فرهنگی گردشگری خدمت کند. توسعه منابع انسانی سازمان جهانی گردشگری، به آموزش و تعلیمِ نیازهای آتی گردشگری، شاغلان و متخصصان کارآمد بستگی دارد. در همکاری با شبکه 19 گانه مراکز تعلیم و تربیتی سازمان جهانی گردشگری در جهان، این بخش از UNWTO استانداردهای جهانی را برای آموزش تورگردانی تدوین کرده است. متدولوژی (کیفیت آموزش گردشگری) به دولت‌های عضو، کمک می‌کند و با برنامه ریزی آموزشی نیاز به حفظ رشد صنعت گردشگری را برآورده می‌سازد. سنجش پیشرفت گردشگری عمومی (GTAT)[4] وسیله ای برای تشویق به استاندارد شدن و کیفی سازی آموزش و یادگیری در گردشگری از لحاظ بین المللی است. این سازمان تعلیم مربیان گردشگری، سیاست گذاری، ارتقاء کیفی زیست محیطی گردشگری و دیگر سمینارها را در سطح منطقه برگزار می‌کند و دوره‌های ثابت را برای مقامات ادرای و متخصصان گردشگری و دوره‌های عملی را در دفاتر مرکزی برای مقامات ادرای کشورهای منتخب عضو بر پا می‌کند. این دفتر، کتاب و دیگر موارد آموزشی را منتشر و شمار محدودی از تحقیقات تحصیلات تکمیلی را مدیریت می‌کند. سازمان تحقیقات آمار، آنالیز اقتصادی و بازار آمار گردشگری جهانی را تدوین می‌کند که اعضاء دولتی و بخش خصوصی و شرکت‌ها و دانشگاه‌ها و رسانه‌های گروهی از این آمار و اطلاعات درباره گردشگری تغذیه می‌کنند.UNWTO استانداردهای بین المللی را برای سنجش گردشگری و گزارش آن تدوین کرده است. استانداردهای آماری گردشگری درسال 1993 توسط سازمان ملل تدوین شده و در سراسر جهان اجرا می‌شود، در نتیجه یک زبان آماری مشترک وجود دارد که اجازه می‌دهد موفقیت‌ها و رقابت‌ها، بررسی و ارزیابی شوند. دفتر محیط زیست برنامه ریزی و اعتبارات با اعضاء و سازمان‌های بین المللی جهت تضمین توسعه سالم گردشگری و برنامه ریزی مدیریتی آن، همکاری نزدیکی دارد و از محیط‌های طبیعی و فرهنگی حمایت می‌کند. شعار آن، توسعه گردشگری کم ولی کنترل شده، به جای گردشگری انبوه ولی کنترل نشده و مخرب می‌باشد که در سال‌های اخیر کشوره های عضو بدان روی آورده‌اند. کشورهای عضو می‌دانند که دولت‌ها همراه بخش خصوصی مسئولیت و حفاظت بهتر از محیط زیست را برای نسل آینده و موفقیت آتی صنعت گردشگری به عهده دارند. اهداف سازمان، کیفیت توسعه گردشگری و کمک به ارتقاء کیفی راهبردهای اعضاء UNWTO جهت رقابتی شدن و در عین حال تضمین توسعه پایدار می‌باشد. یک رقابت جهانی در گردشگری وجود دارد که عوامل کیفی در ایجاد تفاوت میان این رقابت‌ها موثر است. اجزاء اصلی کیفیت شامل آزادی رقابت تجاری در زمینه گردشگری و دسترسی آسان به آن و اطمینان، ایمنی، بهداشت و استانداردهای فنی لازم می‌باشد. مشارکت در سازمان توسعه کمک می‌کند که با انتقال گردشگری، کشورها توسعه یابند و این یکی از وظایف اصلی این سازمان بین المللی است، چنان که آژانس اجرایی برنامه توسعه سازمان ملل جهت تجارت گردشگری در امر توسعه پایدار که هدف تمامی کشورهای جهان است، سازمان جهانی گردشگری را به یاری فراخوانده است. این دفتر در زمینه میزان تقاضای اعضاء، تأمین اعتبارات مالی و تجارب و انجام انواع پروژه‌های توسعه گردشگری در مقیاس‌های بزرگ و کوچک فعالیت می‌کند.