کارمند يابی فرآيندی است که به وسيله آن کسانی که به نظر می رسند توانائی بالقوه ای برای عضويت در سازمان و انجام دادن وظايف محول را دارند ، شناسائی می گردند و موجبات جذب آنها به سوی سازمان فراهم می شود .

کارمند يابی ،يک فرآيند « واسطه ای » است ؛ يعنی طی اين فرآيند کسانی که جويای کارند (متقاضيان کار) و کسانی که خواهان نيروی کارند (استخدام کنندگان) برای نخستين بار با يکديگر روبرو می شوند تا طی فرآيند بعدی (انتخاب و گزينش) ، توانائی واقعی آنها برای احراز شغل و ورود به سازمان تعيين گردد .

اولین گام در کارمندیابی پاسخ به این سوال است که آیا در سازمان پستهای خالی وجود دارد ؟

گام دوم پاسخ به این سوال است که آیا می توان با منابع انسانی موجود پستهای خالی را پر کرد؟

گام سوم پاسخ به این سوال است که آیا می توان با استفاده از نیروهای خارجی سازمان پستهای خالی را پر کرد؟

سیاستهای کارمند یابی:

به طور کلی سیاستهای کارمندیابی بر دو نوع است:

1- نیرو یابی از داخل سازمان

نیرو یابی از داخل موجب می شود که تحرک کارکنان برای افزایش دانش و مهارت خود بالا برود، موجب می شود تا کارکنان در تعیین رفتار خود دقت بیشتری نمایند، موجب کاهش هزینه های کارمندیابی می گردد و مانع ورود افراد ناباب به سازمان می شود.

اما :

از سوی دیگر موجب ورود افراد جدید با ایده های جدید به سازمان می شود.

2- نیرویابی از خارج از سازمان

نیرویابی از خارج سازمان موجب ورود افکار جدید به سازمان می شود. روابط غیر رسمی را ضعیف می کند و درنهایت موجب افزایش کیفی و کمی خدمات می شود.

اما از سوی دیگر:

افزایش هزینه نیرویابی، افزایش خطر ورود افراد ناباب به سازمان و تضعیف روحیه کارکنان را در پی دارد.