(الف)خود و بیمار را در شرایط راحت قرار دهید

(1)به بیمار نشان دهید که متوجه نگرانیها و ناراحتیش هستید

(2)برای شروع از محاوره ساده شروع کنید.مشخص کنید که بیمار دوست

دارد با نام خانوادگی ویا با نام کوچک صدایش کنید.

(3)برای دریافت اینکه چه کاری باید انجام دهید،نشانه های مربوط به قلمرو

(لوکوموتور)،رفتاری(روانی-حرکتی)،هیجانی(حالتهای عاطفی چهره و...)

و کلامی(صدا و حالت بیان) را تشخیص دهید و در قبال هر کدام واکنش

مناسب را ابراز دارید.به نشانه های قلمرو (دوری یا نزدیکی بیمار از شما به همان نحو پاسخ دهید،با تکان دادن سر ،بالا بردن ابرو به واکنشهای بیمار پاسخ دهید. با تغییر صدا به واکنشهای کلامی اش واکنش نشان دهید و با استعاره های خود شخص با او ارتباط برقرار کنید.

(4)توجه به رنج بیمار بهترین روش برای ایجاد راحتی در اوست.

(ب)رنج و ناراحتی بیمار را دریابید

(1)علاوه بر نشانه های بیماری به هیجانهای همراه با رنج بیمار توجه کنید.

(2)با بیمار همدلی کنید یعنی درک خود از ناراحتی و رنج بیمار را ابراز دارید.

(ج)بینش بیمار را ارزیابی کنید و با بیمار همراه شوید

با تشخیص سطح بینش بیمار قادر خواهید بود از نقطه نظر بیمار به مشکلات

او نگاه کنید و از آن به عنوان ملاکی برای سنجش واقعیت سنجی بیمار استفاده کنید. بینش سه سطح دارد:

کامل:بیمار علایم خود را ناشی از یک اختلال می داند

نسبی:بیمار تا حدی از بیماری خود آگاه است

فقدان بینش:بیمار کاملا بیماری خود را انکار میکند.