سياستهاي تعيين اولويت و سرمايه گذاري

اصول و فعاليتهاي مشابه و تصميمات «انجام شود - انجام نشود» را براي كاربردهاي خاص ايجاد كرده و در مورد اولويت هاي كاربردها در رقابت براي منابع تصميم‌گيري مي كند. تنها عامل سنتي، با فرضاينكه سيستمها به صورت متوالي وابسته به هم نيستند، مقدار منابعي است كه مصرف مي شود. عامل محدود كننده افراد هستند (به صورت كمي و كيفي مخصوصاً مهارتها و دانش) اما منطق مشابه در مورد همه منابع قابل بكارگيري است (مانند مالي) . اولويت بندي بايد بازده استفاده از اين منابع را حداكثر كند.

ارزشيابي سرمايه‌گذاري‌هاي سيستم‌هاي اطلاعات و تكنولوژي اطلاعات

كوك و پريشمشخص كردند كه 70 درصد از سازمانها فرآيندارزيابي و بازنگري قبل از اجرا براي سرمايه‌گذاريهاي سيستم‌هاي اطلاعات و تكنولوژي اطلاعات ندارند.

فاربي و همكاران پيشنهاد كردند كه با در نظر گرفتن انواع مختلف سرمايه‌گذاري‌هاي سيستم‌هاي اطلاعات و تكنولوژي اطلاعات و منافع حاصله، تركيبي از روشها براي قضاوت سرمايه‌گذاري‌ها نياز است، اما آنها مشخص كردند كه انتخاب رويكرد مناسب در هر موقعيت مي‌تواند موجب پديد آمدن مسائل سياسي و سازماني شود.

گريندلي، عدم اطمينان روشهاي ارزيابي سنتي را در هر گروه جمع‌بندي كرد:

پاركر و همكاران روشهايي كه در آن منافع اطلاعات و سيستمها اكتساب شده و نحوه كمي‌سازي آنها را براي كمك به قضاوت در مورد سرمايه‌گذاري‌ها تشريح كرده‌اند. آنها به سه نوع اصلي از انواع كاربردها اشاره دارند:

پنج روش اصلي را که پاركر و همكاران براي ارزيابي منافع معرفي مي‌كنند: