در نوع نگلریایی به کرات علایم بیماری چند روز پس از شنا و شریجه در آب گرم و راکد دریاچه ها، استخرها و حوضچه ها بروز می کنند.
آمیب عامل بیماری در برخی از این آبها یافت شده است.
آمیب پس از ورود از راه بینی احتمالا وارد صفحه غربالی شده و در قاعده مغز تکثیر می یابد.
پس از سردرد شدید درناحیه پیشانی، تب و گرفتگی بینی، علایم درگیری سیستم اعصاب مرکزی ایجاد می شود.
تغییر حس چشایی و بویایی، گردن خشک و نیز علامت کرنیگ ممکن است وجود داشته باشد.
نوتروفیل ها مانند مننژیت چرکی، اغلب سلول های مایع نخاعی را تشکیل می دهند ولی در کشت مایع، باکتری رشد نمی کند.
پروتئین مایع مغزی نخاغی افزایش و گلوکز آن کاهش می یابد.
آمیب را می توان از طریق تزریق داخل مغزی به موش و یا به وسیله رشد آن بر روی آگار غیرمغذی همراه با باکتری های کلی فرم، جدا و شناسایی کرد.
دوره بالینی بیماری سریع بوده و مرگ معمولا 5ـ 4 روز پس از شروع علایم فرار می رسد.
در کالبد شکافی، آمیب در مناطق درگیر مغز به فراوانی دیده می شود ولی به ندرت در سایر اعضا وجود دارد.
گونه ی نگلریا در بافتها تنها به صورت تروفوزوئیت وجود دارد و کیست آن تاکنون مشاهده نشده است.
درمان مننژیت ناشی از نگلریا با سولفادیازین، کلروکین، امتین و مترونیدازول است.
برخی از موارد مننگوانسفالیت آمیبی ناشی از اعضای جنس آکانتامبا بوده است.
از جهت همه گیرشناسی، برای ابتلا به بیماری، ضرورتا به تماس با خاک و یا آب راکد نیاز نیست.
عفونت ناشی از آکانتامبا در مغز ، معمولا در افراد مبتلا به بیماریهای ناتوان کننده و یا در بیماران دچار ضعف سیستم ایمنی دیده می شود.